Soms moet je weleens iets gaan doen wat je niet zo leuk vind. Een tandartsbezoek is er eentje van. Guusje wilde graag, Lenny vond het ook niet vervelend, ik ben altijd zenuwachtig en Dion dacht er zo over:
Lenny wilde eerst, zou dat zijn omdat hij zo graag wilde of omdat hij er dan als eerste vanaf was? Ik gok op het laatste. Hij kreeg nog 1 of ander roze troep op zijn tanden zodat de tandarts kon zien of hij wel goed poetste. Nou, dat kon beter.
Vervolgens mocht Dion, die had er zo’n zin in, not!! Als hij 18 is en zelf mag beslissen gaat hij nooit meer naar de tandarts heeft hij gezegd. Ook bij Dion had de tandarts wat aan te merken, ook hij poetste niet zoals het zou moeten. Hij kreeg geen roze zooi maar moest tandsteen weg worden gehaald. Dat is geen prettig gevoel, moet het nl zelf ook altijd.
Maar gelukkig hebben ze beide nog steeds geen gaatjes. Ik had het eigenlijk wel verwacht, zeker bij Dion. Die moet ik constant achter zijn kont aanzitten dat hij zijn tanden moet poetsen. Soms haal ik hem nog weleens uit bed s’avonds laat omdat hij dan zijn tanden weer niet heeft gepoetst. Dan moet hij ze alsnog poetsen. Boos dat hij dan is. Guusje vond het allemaal een beetje eng met die apparaten enzo…..
Toen mocht ik op de stoel gaan zitten. Een beetje tandsteen weghalen en ik mocht er weer af. Pfffff, daar ben ik ook weer voor een half jaar vanaf. Guusje hoefde nog niet echt, maar de tandarts wilde best even kijken. Toen ik aan haar vroeg of ze ook wilde zitten begon ze bijna te huilen van angst. Maar de tandarts was heel lief en het lukte hem warempel om haar op de stoel te krijgen. Ze wilde wel mijn hand vasthouden. Ze deed zowaar haar mond open en liet de tandarts even kijken. Daarna mocht ze er weer af en kreeg ze nog een klein kadootje. Wat supergoed en heel erg stoer van Guusje zeg. Ik was heel trots op mijn kleine meisje dat ze het toch durfde. Eenmaal thuis vertelde ze aan iedereen die het maar horen wilde dat ze naar de tandarts was geweest en op de stoel had gezeten.